Yine bir Ataksantarim içeriğiyle karşınızdayız! Bu kez konumuz: “Afrodit’in annesi kimdir”.
Afrodit’in Annesi Kimdir? Aşk ve Annelik Üzerine Bir Yolculuk
İçimi sıkan bir duyguyla başladım bu yazıya, başlamak zorundaydım, çünkü her şey birdenbire bana geldi. Düşüncelerim, duygularım birbirine karıştı ve bir anda kendimi eski Yunan mitolojisinin derinliklerinde buldum. Hani, çok düşündüğümde, hissettiğimde, her şeyin ne kadar da iç içe geçtiğini fark ettiğim bir an vardır ya… İşte o anları yaşadım.
Afrodit’in annesi kimdir diye düşündüm, nasıl bir bağ vardır o kadının içinde? Afrodit, aşkla, güzellik ve sevda ile anılan tanrıça… Ve annesi… Kimdir bu kadının annesi? Gerçekten merak ettim. O yüzden bir yolculuğa çıktım, kendimden de bir parça bulacağım, belki duygularımı da anlayacağım bir yolculuk.
İthaki’den Yunan’a
Beni Kayseri’deki o eski apartmanın penceresinden, sabahın erken saatlerinde güneşin yavaşça doğarken düşen ışıklar bile rahatlatmıyordu. Şehirdeki gürültü, insan kalabalığı, bütün o telaş ve sonra içimdeki boşluk… Ama bir şekilde, o sabah, ilginç bir şekilde, kendimi çok yalnız hissediyordum. Çevremdeki herkesin bir hikâyesi, bir amacı, bir hayatı varken ben; sürekli “kendimi bulmam” gerektiğini söyleyen bir sesle baş başa kaldım. Evet, bazen kendi hayatımı bulmak zordu.
O an, başımı eğdim ve Afrodit’in annesini merak etmeye başladım. Mitoloji kitapları aklımda bir film şeridi gibi geçmeye başladı. Hep bildiğimiz o inanılmaz hikâyeler… Ama gerçekte kimdi Afrodit’in annesi? Herkes “Afrodit denilince Aşk gelir aklımıza, güzellik gelir” der ama kimse annesinin kim olduğunu bilmez.
Annenin Derinliklerinde Aşkın Gölgeleri
Afrodit’in annesi, deniz tanrıçası Dione’dir. Aşk ve güzellik tanrıçası Afrodit, denizin köpüğünden doğarken Dione’nin annelik rolü, aslında çok derinlere uzanır. Anneliğin kaybolan izleri, kadının ruhundaki o beklenmedik gücün temsili gibidir. Bir kadın, bir anne olarak, doğa ve tanrıların karışımıdır. Dione, sevgi, şefkat ve aynı zamanda gücü taşır; denizin sonsuzluğunda kaybolan bir kadındır.
Dione’ye dair çok şey okudum. Okudukça, aslında içimde bir şeyler sızlamaya başladı. Hani, annelik denilen kavramı ne kadar tanırsak tanıyalım, tam anlamıyla hiç bir zaman ulaşamayacağımız o bilinçaltı güç… Hepimizin içinde gizli bir ikilik vardır. Anne olmanın tarifsiz sevinci ve ona eklenen acı… Tıpkı Dione’de olduğu gibi.
Hayal Kırıklığının Gölgesinde
Bir sabah Dione’nin yıkılmış yüzüne bakarak, onun içindeki kırık dökük duygulara daha fazla göz yummadım. Afrodit’in annesi olmak, her zaman parıltı ve ışıltıyla, sevgiyle dolu bir deneyim değildi. Mitoloji de, bize anneliği sadece bir koruma ve şefkat duygusu gibi sunuyor ama Dione’nin içsel mücadelesini görebilmek, bir kadının bu kutsal rolü üstlenirken yaşadığı karmaşayı anlamama yardımcı oldu. Bazen annelik sadece fedakarlık değil, aynı zamanda da korkudur. Bir kadının içindeki korku, kaybolma korkusu, dünyadan silinme korkusu… Ve bunu bir annelik kimliğiyle nasıl yaşadığı, nasıl taçlandırdığı…
Bütün bu düşünceler bana o kadar yabancı gelmiyordu. İçimdeki hayal kırıklığı, hep aynı çizgilerdeydi. Herkesin hayatını şekillendiren duygular ve kimlikler; bazen belirli bir noktada geçişken olur. Bu yüzden, Afrodit’in annesi gibi, Dione’nin bir kadına ait tüm duygularını, saf ama karmaşık bir şekilde yaşadığını fark ettim.
Umut ve Yeniden Başlama
Afrodit’in annesinin yaşadığı her anı ve hissettiği duyguyu hissetmek, aslında bana da bir şeyler öğretti. Bir annenin gücünü, o eşsiz sevgiyle harmanlanmış olmasını anlamak… ve bunun sadece mitolojideki bir figürle sınırlı olmadığını kavramak. İçimdeki boşlukları, anlamlandıramadığım, kaybolmuş duyguları ve hatalarımı içtenlikle kabul etmek… Aslında, kaybolan sadece zaman değildi. Bazen, annelik de kaybolur; ama ona olan bağlılık da…
Afrodit’in annesinin gücünü düşündükçe, kendimle ilgili yeni bir şeyler keşfettim. Annelik ve sevgi arasındaki ince çizgide, bazen ikisinin de sınırlarını zorlamak gerekir. Hepimiz, bu dünyada kimseden daha fazla bağlanmak, daha fazla sevmek, daha fazla hissetmek istiyoruz. Ama bazen bir kadının gücü, sadece gözlerindeki korku ve belirsizlikle şekillenir.
Dione’nin içsel yolculuğu ve en sonunda, Afrodit’i doğururken yaşadığı sancı, bana bir şeyler hatırlattı: İnsan, bazen olduğu yerden daha fazlasını istese de, hayat bazen beklenmedik şekilde şekillenir. Fakat hayatın o anlamlı ritmi, hepimizin içinde başlar ve bizler, sonunda, kendi iç yolculuklarımıza çıkarak, bir başkasına faydalı olabiliriz. Kendi hikâyemi kabul etmem, Dione’nin anneliğini anlamama yardımcı oldu.
Sonuçta…
Afrodit’in annesini soracak olursanız, cevabım şudur: O bir deniz tanrıçasıdır; aşkın, sevginin ve acının derinliklerinde kaybolmuş bir kadındır. Hem annedir, hem de bir kadının taşıdığı tüm duyguları hissetmiştir. Bazen bu duygular karmaşıktır, bazen kaybolur, ama içimizdeki o saf sevgi asla silinmez.
Bunları yazarken, aslında kendimi de keşfetmeye başladım. Dione, Afrodit’i doğururken aslında ne hissetmiş olabilir? Belki de en çok biz, bu dünyada, kendimizi anlamak için uğraşırken, onların yaşadığı mücadeleyi bir şekilde kendimizde buluyoruz. Çünkü aslında hayatta, kaybolan hiçbir şey yoktur, sadece zamanın içinde bir yolculuk vardır.